ChristenUnie stelt schriftelijke vragen over verlaging vrijgestelde giften voor mensen in de bijstand.

Per 1 januari 2026 veranderd de Participatiewet. Dit heeft gevolgen voor mensen die bijstandsgerechtigd zijn. Zij mogen volgens de landelijke norm in het komende jaar een maximumbedrag van €1200 aan giften ontvangen. Hieronder vallen alle giften. Denk hierbij aan een enveloppe met wat geld, boodschappen of een dagje uit.

De ChristenUnie is bang dat de verlaging van de norm beperkingen geeft aan mensen die een ander willen helpen en ondersteunen, zoals familieleden, maar ook de diaconale hulp van kerken in onze gemeente. Kerkelijke gemeenten en andere organisaties ondersteunen deze gezinnen soms. De ChristenUnie is van mening dat de forse verlaging een grote impact kan hebben op de bestaanszekerheid van mensen die bijstandsgerechtigd zijn. Hulp geven aan hen die het nodig hebben, moet gedaan kunnen blijven worden.

Daarom wil de ChristenUnie weten van het College wat het giftenvrijebedrag in de gemeente op dit moment is en wat dat in 2026 gaat worden. Daarnaast roept de ChristenUnie het College op om het giftenvrijebedrag ook in 2026 gelijk te houden aan de landelijke norm van €1800, wat in 2025 het geval was. Dit in navolging van onder andere gemeente Leiden en vier grotere gemeenten.

Daarom heeft de ChristenUnie de volgende schriftelijke vragen aan het College gesteld:

• Wat is het giftenvrijebedrag in onze gemeente momenteel in 2025?
• Wat wordt het giftenvrijebedrag in 2026?
• Is het College bereid om het giftenvrijebedrag boven de landelijke norm te stellen, zoals bijvoorbeeld de gemeente Leiden, maar ook de 4 grotere gemeenten, aangeeft te zullen doen? Daar houden ze het giftenvrijebedrag gelijk aan 2025: € 1.800.
• Is het College met de ChristenUnie van mening dat een eventuele verlaging van het giftenvrijebedrag ook beperkingen geeft in – bijvoorbeeld – diaconale hulp van kerken in onze gemeente?
• Is het College het met de ChristenUnie eens, dat het voor bijstandsgerechtigden een (forse) verlaging is en flink impact kan hebben op hun bestaanszekerheid?
• Op welke wijze wordt voorkomen dat inwoners uit angst geen giften voor terugvordering geen giften meer durven aan te nemen, ook wanneer deze noodzakelijk zijn voor de bestaanszekerheid?
• Hoe wordt de doelgroep geïnformeerd over de aankomende veranderingen?